ΟΥΤΟΠΙΑ Επιθεώρηση Θεωρίας και Πολιτισμού

Σημείωση: από παραδρομή, το άρθρο δεν δημοσιεύτηκε στο τεύχος 79, για το οποίο και προοριζόταν.

Τέσσερις δεκαετίες μετά τον Μάη του 68, εντυπωσιάζει η ένταση που επιβιώνει μέχρι σήμερα γύρω ένα τόσο παρωχημένο ιστορικό γεγονός. Αφ’ενος, η κοινή γνώμη αντιμετωπίζει με συμπάθεια την επέτειο ενός γεγονότος της ιστορίας του νεανικού κινήματος, αφ’ετερου το ανασυγκροτημένο νεοσυντηρητικό μπλοκ φέρει βαρέως ακόμη και την ανάμνηση εκείνων των ημερών. Παρ’ολο που, ενώ οπωσδήποτε εξέγερση των νεανικών πληθυσμών υπήρξε, αυτή δεν έλαβε τελικά την μορφή της επανάστασης και η συντηρητική λύση κατέστειλε όλες τις άλλες. Ο «μέγας φόβος» του Κοκκίνου ενεργοποιήθηκε με τους 68ρηδες, όπως είχε συμβεί και τους 48ρηδες του 1848 και τους «λυσσασμένους» του 1793 , στο μέτρο ο πανικός της άρχουσας τάξης και των κυβερνώντων μετέτρεψε την απλή εξέγερση σε κενό εξουσίας και κυβερνητική κρίση. Ενώ στις 15 Μαρτίου 1968, η εφημερίδα Μοντ διαπίστωνε την «πλήξη» της γαλλικής κοινωνίας, άρκεσαν δυο εβδομάδες του Μαΐου της αυτής χρονιάς για να ανησυχεί η αυτή εφημερίδα για την πορεία της γαλλικής κοινωνίας προς το «άγνωστο» υπό την επήρεια «λυσσασμένων» εμπρηστών. Φυσικά, αμφότερες οι ακραίες εκτιμήσεις ήσαν υπερβολικές: η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, έστω και αν κάθε εποχή αναζητεί πρότυπα στις προηγούμενές της. Οπωσδήποτε, οι «λυσσασμένοι» του 1968 δεν στάθηκαν στο ύψος εκείνων του 1793, όμως ακόμη και η απλή αναφορά στο ιστορικό παρελθόν έδειξε ότι ένα παρόμοιο ενδεχόμενο παραμένει στις μόνιμες φοβίες της άρχουσας τάξης.