Αρθρο

Νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση - εργασιακή απορρύθμιση και αποδόμηση του εργατικού δικαίου

Στοιχεία άρθρου

Τεύχος: 

Σελίδα: 

63

Διάθεση κειμένου: 

Αρχικές παράγραφοι

Αφιερώματα: 

Η βασική αντίληψη του νεοφιλελευθερισμού είναι ότι, υπάρχουν τρία στοιχεία ανελαστικότητας που εμποδίζουν την βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των οικονομιών:
- η κρατική παρέμβαση και το μεγάλο κράτος,
- η ρυθμισμένη από το εργατικό δίκαιο αγορά εργασίας
- και το εργατικό κίνημα.

Κατά συνέπεια καταλήγει σε τρία συμπεράσματα:
- χρειάζεται να μειωθεί το μέγεθος του κράτους και να διευρυνθεί ο ρόλος της αγοράς,
- να απορυθμιστούν οι εργασιακές σχέσεις, να συρρικνωθούν ή να υπονομευτούν οι θεμελιακοί θεσμοί του Εργατικού Δικαίου,
- και να περιθωριοποιηθεί το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Γι’ αυτό, κατά την άποψη του νεοφιλελευθερισμού, θα πρέπει να αναθεωρηθούν οι εργασιακοί νόμοι και ν’ αφαιρεθούν κοινωνικές κατακτήσεις και δικαιώματα των εργαζομένων, που δυσκολεύουν την ανάπτυξη της κινητικότητας και της ευλυγισίας των επιχειρήσεων. Πριν απ’ όλα να περιθωριοποιηθούν τα ενοχλητικά συνδικάτα. Να αναπροσαρμοστούν οι εργασιακές σχέσεις, ώστε να υπάρξουν αλλαγές στην αγορά εργασίας στην κατεύθυνση της ελαστικοποίησης.
Συνεχής ανάπτυξη και γενική ευημερία σύμφωνα με τις νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις μπορεί να προκύψει μόνο από την ιδιωτική πρωτοβουλία και από τις αυτορρυθμιζόμενες αγορές, που, όμως, για να κινηθούν πρέπει να βελτιωθούν οι συνθήκες αξιοποίησής τους και να απελευθερωθούν απ’ όλους τους «μεσότοιχους», που - όπως ισχυρίζονται – τις παρεμποδίζουν.
Δηλαδή, κατ’ αυτές τις αντιλήψεις, πρώτα και κύρια πρέπει να απελευθερωθεί η αγορά εργασίας από τις ρυθμισμένες από το εργατικό δίκαιο εργασιακές σχέσεις, ώστε θα δοθεί στις επιχειρήσεις μια νέα ευελιξία μέσα στα νέα πλαίσια που καθορίζονται από τις αλλαγές του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού ανταγωνιστικού οικονομικού περιβάλλοντος και από την επιταχυνόμενη χρήση των νέων τεχνολογιών και της πληροφορικής.
Ο νεοφιλελευθερισμός επιχειρεί να καλλιεργήσει μια αντίληψη, όμοια με αυτή που είχε ο κήρυκας του ωφελιμισμού, ο Μπένθαμ, ότι δηλαδή τα ατομικά συμφέροντα είναι τα μοναδικά πραγματικά συμφέροντα.

Αφιερώματα: