ΟΥΤΟΠΙΑ Επιθεώρηση Θεωρίας και Πολιτισμού

Αδύνατο ν’ αποφασίσω πώς να γράψω γι αυτή την περίοδο. Αδύνατο να μαζέψω σε μια γραμμική διήγηση γεγονότα κι εικόνες που τριγυρίζουν ακατάστατα μα με απόλυτη διαύγεια και χωρίς σταματημό εδώ και 40 χρόνια μέσα μου, κοχλάζουν κυριολεχτικά κάποτε, εμποδίζοντάς μιαν απολύτως αντικειμενική αντιμετώπιση. Γι αυτο και, κάποτε πάλι, οργίζομαι, όταν η μνήμη μου, η μνήμη μας, η ιστορία όλων όσων ζήσαμε τις ίδιες εμπειρίες και αντιδράσαμε με ανάλογους τρόπους παραχαράζεται απο ανθρώπους ποικίλων προελεύσεων η ηλικιών, άλλοτε για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, άλλοτε καθαρά και απλά άγνοιας η κακής πληροφόρησης. Οπως συνέβη πέρισυ σε μια ‘αναμνηστική’συγκέντρωση στην Fondation Hellénique της Cité Universitaire όπου κανείς ουσιαστικα΄απ' όσους είχαν μείνει στην Ελληνική Εστία και αναπτύξει δράση ενάντια στη δικτατορία κατα την επταετία 1967-1974 δεν είχε κληθει΄να μιλήσει, ενώ δύο νεαροί σύνεδροι που δεν είχαν καν γεννηθεί τότε, ''περιέγραφαν'' γεγονότα της εποχής ( την κατάληψη του σπιτού το Μάη του 68 ιδιαίτερα ) κατα τρόπο τελείως εξωπραγματικό! Λες κι ο σκοπός ήταν ακριβώς η παραγωγή μιας ‘ψευδούς μνήμης’ που να καλύπτει και αναιρεί την πραγματικότητα. Πιό πιθανό, όμως, να είχαν πάρει τις πληροφοριές τους απο ανθρώπους που δεν παραβρέθηκαν, δεν θυμούνται καλά ( έχω την σιγουριά για μερικούς ), η ήταν απο τότε, ή τότε, αντίθετοι με την εξέγερση: ήταν η περίπτωση του συνόλου περίπου των ‘παραδοσιακών’ κομμάτων της αριστεράς, αρχίζοντας απο το κουμουνιστικό κόμμα (και το γαλλικό, και το ελληνικό). Φυσικό. Ηταν, ο Μάης, ένα κίνημα ‘αριστερό’ μεν, αριστερίζον καλύτερα, ‘αναρχίζον’ μάλλον, που ξέφευγε επικίνδυνα απο τα δογματικά πλαίσια και την κομματική πειθαρχία, που η προέλευσή του ήταν απροσδιόριστη, παρέμενε ανεξέλεγκτο, αμφισβητούσε κάθε ιεραρχία και πρόσταγμα, ακόμα δε ή κυρίως κατήγγειλε κι αυτή τη ( σωτήρια για τα απανταχού συστήματα εξουσίας) σύγχρονη ‘κοινωνία του θεάματος’:
Ouvrez les yeux et fermez la télé! Ανοίξτε τα ματια και κλειστε την τηλεόραση!
Ni dieu, ni maitre.

Χρόνια τόλεγα σε συντρόφους εκεινων των χρόνων, να μαζευτούμε και να σημειώσουμε όσα θυμόμαστε, να προσδιορίσουμε χρονολογίες, τοπους και ‘οπτικές γωνίες’ ( ο καθένας έζησε διαφορετικά τα γεγονότα σε σχέση με το που ήταν, ποιός ήταν και τί έκανε ) πριν ο μύθος αντικαταστήσει οριστικά την ιστόρηση, τη φωνή.
Η στιγμή, ίσως, ήρθε... Ισως.

Ανοιξη 1968.
Στην Ελλάδα, απο τον απρίλη του 67- έκλεινε ένας χρόνος ήδη - φασιστική δικτατορία. Φυλακές, εξορίες, βασανιστήρια, καταπίεση.
Εμεις, εδώ, στο Παρίσι, αποκλεισμενοι απο τη χώρα μας. Φοιτητές, εργαζόμενοι, εξόριστοι η αυτοεξόριστοι, όλων τών ηλικιών και των πολιτικών προσανατολισμών. Συγκεντρωνόμασταν, διαδηλώναμε, κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να συμβάλουμε, απο εδώ, στην αντίσταση κατά των συνταγματαρχών και των αφεντικών τους.. Και δεν ξέραμε, ευτυχώς, ακόμα, πως θα πέρναγαν άλλα έξι ατέλειωτα χρόνια πριν μπορέσουμε να γυρίσουμε πίσω.
Γύρω μας, η άνοιξη. Μιά άνοιξη μοναδική – έτσι προσωπικά την έζησα. Ο,τι έζησα, κι όπως το έζησα και ξέρω προσπαθώ να διηγηθώ.